Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
GRENZEN VERLEGGEN Daar sta ik. Uitgeput, hijgend en vloekend in mijzelf onder aan de trapjes, die van de gletsjer teruggaan naar het station op de Mer de Glace. Teleurgesteld in mezelf, teleurgesteld omdat ik mijn groep ophoud en teleurgesteld omdat mijn conditie mij in de steek laat. Maar opgeven is geen optie, ook al gaat het soms door mijn hoofd. Maar we moeten de trein die ons weer naar het dal brengt halen! Liggen hier mijn grenzen? Ben ik hier over mijn grenzen heen gegaan? Leer ik hier ook mijn grenzen opnieuw kennen? Ongeveer een jaar geleden werd ik, naar aanleiding van een voorstel van een collega, gevraagd of ik mijn medewerking wilde verlenen aan een bijzonder pilot project. Een project van erkenning, veranderingen, uitdagingen en overwinningen. Het project was bedoeld voor collega’s die in actieve dienst waren bij de politieorganisatie en een erkenning hadden van de beroepsziekte PTSS (Post Traumatische Stress Stoornis). Door Politie-Expeditie werd een expeditie voorbereid voor een beklimming van de Mont Blanc (Fr). De expeditie werd mogelijk gemaakt door de Nationale Politie. Op het moment dat ik aan het project begon wist ik niet waar ik zou eindigen. Voor mij was het wel duidelijk dat ik niet mee zou gaan naar de top van de Mont Blanc. Niet omdat ik dat niet zou mogen, maar omdat ik voor mijzelf de zaken duidelijk gescheiden en zuiver wilde houden. Het werd ook voor mij een bijzondere ervaring. Er werden twaalf collega’s geselecteerd vanuit diverse eenheden en negen maanden lang werd er door deze collega’s getraind, gebikkeld en grenzen verlegd. En naarmate de tijd van de beklimming naderde nam de spanning toe. Wat staat me te wachten, waar komen we terecht en hoe gaan de komende dagen lopen? En voor mijzelf is het duidelijk. Ik zal de top van de Mont Blanc niet halen. Daarvoor ga ik niet mee. Ik ben er voor de collega’s, de foto’s en het is ondertussen ook wel mijn groep geworden. De collega’s slapen in een chalet en ik…… ik heb het mooiste plekje van Europa. Ik slaap in mijn tent aan de voet van het Mont Blanc-massief. Iedere ochtend wakker worden en kijken naar de berg. De berg waar de collega’s naar toe moesten. De berg die zo mooi is, maar ook zo zwaar. In een van de eerste dagen is de training op de Mer de Glace. Een gletsjer op zo’n 1900 meter hoogte. Het is de bedoeling om hier te trainen met de stijgijzers. Het wennen aan het gevoel van lopen en dalen over ijs. Na een rit met de trein sta ik bovenaan de wand en geniet ik van het uitzicht op de gletsjer. Wat een geweldig gezicht. Na een korte wandeling sta ik echt aan de rand van de wand en kijk naar beneden. Met een touw word ik verbonden aan een aantal leden van groep 1. Met een iets te zware rugzak zet ik mijn eerste stappen op de trappetjes naar beneden. Een lange weg te gaan. Ik merk dat ik op de trappen soms wat uit balans ben door mijn rugzak. Misschien toch een verkeerde keus gemaakt in het meenemen van mijn materiaal? Maar ik wil niet zeuren! We moeten verder! Langzaam gaan we verder naar beneden en uiteindelijk zetten we onze voeten op de rotsen en het ijs van de gletsjer. Ik wandel verder en langzaam begin ik het gevoel in mijn voeten kwijt te raken. Mijn schoenen zitten iets te strak. Ik wil niet klagen en loop verder. Ik wil niemand ophouden. Nadat ik twee keer ben gestruikeld over mijn eigen voeten, haal ik op aanwijzing van de gids mijn zolen uit mijn schoenen. Het geeft verlichting en iets meer ruimte. Ik merk dat ik niet de snelste ben en dat mijn conditie me in de steek laat. Maar opgeven is voor mij geen optie. Opgeven is geen optie! Ik hoor het mezelf nog zeggen! Opgeven doe ik pas als ik verslagen ben. Met een verhoogde hartslag en ademhaling loop ik verder. Ik probeer het onder controle te krijgen, maar hoe lastig is dat. In de pauze maak ik een keuze…. een keuze met misschien wel tegenzin. Ik ga niet verder mee klimmen, ik ga foto’s maken van de groep. Ik zie collega’s op de gletsjer hun grenzen opzoeken, ik zie ze dingen doen waarvan zij nooit hadden verwacht dat zij ze zouden doen, ik zie een grote lach bij collega’s en ik zie tranen. Ik kijk vanaf een afstand en het doet veel met me. Aan het eind van de middag lopen we terug van de Gletsjer naar de wand richting het station. Ik sjok achteraan en probeer het tempo van de collega’s bij te houden! Het tempo ligt hoog. Ik voel de emoties door mijn lichaam gieren. Boosheid en verdriet wisselen elkaar af. De boosheid over mijzelf en het gevoel dat ik de groep aan het ophouden ben en verdriet door de emotie die ik heb gezien. Ik wil nog zoveel tegen de collega’s zeggen… ik wil nog zoveel zeggen……. En daar sta ik onderaan de trappetjes naar boven. Ik kijk omhoog en ik vloek. Maar opgeven hier is geen optie! Opgeven is voor mij nooit een optie. Ik begin aan de klim. Voor mij klimt de gids en achter mij twee collega’s. Ik voel het touw van de gids aan me trekken en besef dat ik moet klimmen. Klimmen de lange weg naar boven. Een weg soms zonder adem en het besef dat ik mijn collega’s vertraag. In mijn achterhoofd wetend, dat wanneer we het treintje missen, we naar beneden moeten lopen. Voor mijn gevoel sleep ik me naar boven. Hier loop ik letterlijk op mijn grens. Ik bereik de top en sleep me naar het station. Althans voor mij voelt het als slepen. Ik plof neer op een vlonder en ben op….. Ik geloof niet dat ik nog veel heb gezegd, ook niet op weg naar beneden. Op weg naar mijn tent. Eindelijk even alleen…… Even alleen onder de douche en alleen met mijn emoties en pijn! De plek waar mijn tranen even samenkomen met het warme water van de douche. Die avond, in mijn tent, lig ik nog een poos wakker en denk aan het gevoel van mijn falen, want zo voelt het voor mij wel een beetje. Is dit een gevolg van mijn PTSS? Nee, ik besef me dat dit gewoon een menselijke reactie is. Terwijl de regen op de tent tikt doe ik mijn lampje uit, trek mijn slaapzak dicht, een warme deken over me heen en val in slaap. Vandaag ik heb ik mijn grens verlegd, maar de berg heb ik vandaag niet overwonnen. En nu kan ik zeggen dat ik trots ben op mijzelf en op de collega's voor het verleggen van onze grenzen Het gehele reisverslag kun je hier lezen.....