Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
GOUD Kijkend naar de rit van Irene Wüst tijdens de Olympische Spelen in Sotsji dacht ik na over mijn eerstvolgende blog. De winnende gouden rit gaf mij nog meer inspiratie. Wat een geweldige prestatie. Hebben wij op het gebied van weerbaarheid, de opvang en zorg van politiemensen die ziek zijn geworden door het werk ook goud verdiend? Elke dag leveren politiemensen in Nederland een topprestatie. Veel collega’s presteren jarenlang op topniveau en gaan dan met pensioen. Maar net als in de topsport zijn er collega’s die geblesseerd raken. Collega’s die lichamelijk of mentaal een blessure oplopen, waardoor zij hun werk niet meer kunnen doen. Het wordt steeds meer duidelijk dat politiewerk een zwaar beroep is. Maar het erkennen van de zwaarte van het beroep, de eventuele gevolgen en de zorg voor collega’s verdient meer aandacht. Daarnaast is het belangrijk dat er eenduidigheid komt in de erkenning van de ziekten die kunnen ontstaan door het werken bij de politie. Voor veel collega’s is stress en de impact van het werk dagelijkse kost. Toch blijkt daarmee omgaan soms heel lastig voor collega’s. Vanuit leidinggevenden zijn er bovendien veel vragen. Want hoe ga je op een goede manier om met collega’s die bijvoorbeeld afwijkend gedrag vertonen? Mijn wedervraag tijdens mijn presentaties over de impact van politiewerk is dan vaak: “Hoe zou je willen dat er met jou wordt om gegaan?” Voor leidinggevenden is het soms balanceren tussen regelgeving en collega’s op de werkvloer. Tegengestelde belangen en onbegrip kunnen omslaan in een arbeidsconflict. Hoe kom je daar uit? Het gaat vaak om wederzijds begrip. De politieorganisatie werkt er hard aan, onder andere met het 24/7 Loket Politie, het meldpunt PTSS Politie en het landelijk programma ‘Versterking professionele weerbaarheid’, om het voor collega’s beter geregeld te krijgen. Daarnaast wordt de erkenning van een beroepsziekte, zoals PTSS, beoordeeld door de adviescommissie PTSS Politie. Geen onderscheid meer. Geen aparte regels meer. Nee, gewoon eenduidige regels! Aan de hand van een protocol bekijkt deze commissie of er een verband is tussen de ziekte PTSS en het beroep of de werkomstandigheden. Inmiddels hebben vragen en opmerkingen van politiecollega’s die een verzoek hebben ingediend tot erkenning van PTSS als beroepsziekte tot een aanvullende toelichting geleid, waarin aangegeven wordt dat er slechts een korte toelichting nodig is bij de beschrijving van incidenten. De praktijk moet uitwijzen hoe dat uitpakt, maar het is mooi om te zien dat de commissie het adequaat oppakt. Het gaat om verbindingen maken. Verbindingen tussen mensen, afdelingen en organisaties. Het gaat om vertrouwen hebben, soms het vertrouwen herstellen en het bewandelen van de juiste paden. Zijn we er al op het gebied van erkenning en zorg voor politiemensen? Nee, er zijn nog vele hobbels te nemen. Om terug te komen op de Olympische Spelen, heeft de politieorganisatie al goud verdiend als het gaat om weerbaarheid en de zorg voor collega’s? Nee. We zijn begonnen aan de rit, maar er moeten nog heel wat slagen worden gemaakt. Laten wij met zijn allen proberen om het goud te behalen voor de collega’s die een topprestatie leveren!