Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
GEEN SCHAAMTE Je begint je politieopleiding met trots en vertelt iedereen dat je bij de politie bent gaan werken en hoe geweldig dat is. Je vertelt het op verjaardagen en tijdens feestjes. In de loop van de jaren vertel je het steeds minder. Waarom? Op verjaardagen word je geconfronteerd met hoe slecht jij het allemaal doet, dat jij weer eens een verkeerde bon hebt geschreven en dat er bij de buurman is ingebroken en dat jij weer eens te laat was. Ik had op een gegeven moment geen zin meer in dat soort discussies en hield mijn mond. Maar is dat wel terecht? We hebben soms een intens zwaar beroep. We mogen trots zijn op onszelf en het vak dat we iedere dag uitoefenen of hebben uitgeoefend. Het niet vertellen over over wat je meemaakt, doe je dat ook niet tegen je collega of het thuisfront? Of vertellen we daar de stoere details van wat we meemaken en houden we de trieste details soms voor onszelf? Want daar dealen we zelf toch mee? Of niet? Hoe moeilijk is het dan om openlijk over onze emoties en gedachten met collega’s te spreken? De tijden dat je gewoon doorliep en vooral niet over je emoties moest spreken zijn, voor mijn gevoel, echt wel voorbij. Je mag best aangeven dat je even een klote klus hebt gehad. Je mag best zeggen dat je even een pas op de plaats wilt maken. En ja, er zullen altijd collega’s of leidinggevenden zijn die vinden dat je er maar tegen moet kunnen. Schouders er onder en doorgaan. Of zoals ooit een leidinggevende het in een grijs verleden riep: „ Als je hier niet tegen kunt, dan had je maar dameskapper moeten worden!” We zouden onszelf niet meer hoeven te schamen als we onze emoties tonen, want soms is ons werk bijzonder zwaar. Waarom is het zo moeilijk om te spreken over het feit dat de impact van het politiewerk blessures met zich mee kan brengen zowel lichamelijk als geestelijk? Ben je bang dat er, door anderen, een stempel op je wordt geplakt? Waarom zou je een stempel plakken op een collega terwijl het jou ook kan overkomen? Zijn we bang om zwak gevonden te worden door onze omgeving? Openlijk uitkomen voor het feit dat je mentaal iets hebt opgelopen is zo lastig. We hoeven ons niet te schamen, want wij zien, voelen, ruiken en maken zaken mee waar anderen voor weglopen. En als je merkt dat het even niet goed gaat is het niet zwak om om hulp te vragen! Nee, dan ben je sterk, want daar is moed voor nodig. De ander hoeft dan alleen zijn hand maar uit te steken en te vragen: „Wat kan ik voor je doen?” of „Hoe kan ik je helpen?” Of zijn we nog steeds bang voor wat anderen van ons denken of voor de eventuele consequenties? Volgens mij zouden we daar niet bang meer voor moeten zijn. Het zegt iets over de ander en niet over jou. Ik ben groot, sterk en stoer. Althans zo werd ik in mijn werk altijd gezien. Ik heb alles meegemaakt, liep voorop en was er altijd. Ik zou niet ziek worden van mijn werk. Ik had geen last van stress. Daar hadden alleen anderen last van, maar ik niet. Ik was lid van het TCO en ik kon mijn signalen wel herkennen! Toch? Ik deelde ook niets, maar ook zeker niet met het thuisfront. Ik loste mijn eigen problemen wel op. Niets was minder waar. Hoezo, ik herken mijn eigen signalen? Om Babs Assink (journalist) te citeren in de uitzending van Eenvandaag in 2010: „De boomlange agent werd geveld” Ik schaam mij niet meer om het feit dat ik werd „geveld”. Twee weken geleden zat ik in de uitzending van „Doe even normaal” van de NTR. Een programma over psychische aandoeningen waarin ik vertelde wat PTSS met je doet en met mijn leven heeft gedaan. Ik probeerde ook te laten zien dat voor mij het leven niet is opgehouden. Ik weet ook dat niet iedereen door de PTSS en de restverschijnselen dingen kan doen die hij of zij vroeger deed. Mij lukt dat ook niet altijd en ook ik kom soms voor mijn beperkingen te staan. Ik loste in de uitzending een schot en daarbij kwamen hevige emoties los, maar voor mij werden, na 5 jaar, ook zaken heel duidelijk. Misschien vijf jaar te laat. Een vuurwapen in mijn handen en een schot lossen…… Dit wil ik niet meer! En ik…. ik schaam mij niet meer om mijn emoties te laten zien. Het leven en de incidenten hebben mij gemaakt tot wie ik nu ben. De uitzending was voor mij ook een manier om aan de buitenwereld en collega’s te laten zien wat de impact van het politiewerk met je kan doen. Naar aanleiding van deze uitzending kreeg ik veel mooie en hartverwarmende reacties. Soms uit hele onverwachte hoek. We hoeven ons niet te schamen voor het mooie vak dat we uitoefenen of hebben uitgeoefend en we hoeven ons ook niet te schamen als we hierdoor een blessure oplopen.