Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS

 

DE STREEP

En daar sta je dan! Tussen een feestende en dronken massa. Of het nu gaat over een gewonnen landskampioenschap of een verkeerd begrepen uitnodiging op facebook. Politiemensen staan tussen deze massa’s om jouw veiligheid te bewaken en te zorgen dat jij op een leuke en mooie wijze je feestje kunt vieren. En niet alleen politiemensen, maar ook andere hulpverleners. Ze zijn er om je te helpen als je niet lekker bent geworden, omdat je iets teveel alcohol hebt genuttigd of omdat je naast het stoeprandje stapte, struikelde en met je hand in een stuk glas belandde en je hand openhaalde. Het glas dat trouwens net door een van je medefeestgangers op de grond kapot was gegooid, omdat dat zo leuk was.

Ze zijn er om je te woord te staan, omdat je de weg naar het station niet meer weet of om dat je graag wilt weten waar er nog meer feestjes zijn. Politiemensen en hulpverleners willen je graag op een normale manier te woord staan. Soms lukt dat niet meer, omdat je dat niet meer wilt horen.

 

Zelf heb ik vaak tussen dergelijke feestjes gestaan. Gewoon omdat het bij mijn werk hoorde. In het begin van zulke feestjes is het gemoedelijk en gezellig. Met de feestende massa kon je dan leuke en mooie gesprekken voeren. Maar naarmate de dag vorderde werd het anders. Mensen gingen zich anders gedragen. Vaak door gebruik van alcohol of verdovende middelen, maar soms ook om een onbegrijpelijke reden. Zo ineens. In gesprekken probeer je dan dingen uit te leggen en om de een of andere reden begrijpen ze je niet of willen ze niet meer begrijpen. Vaak komt dan het wijsvingertje naar boven en begint men je op je borst te tikken. Dat is niet altijd prettig! Ik zit niet aan mensen en verwacht ook niet dat mensen aan mij gaan zitten. Als je ze daar op wijst is het belachelijk en moet het allemaal maar kunnen, want zij betalen mijn salaris. Als je ze dan op afstand probeert te houden is er vaak de opmerking: “Raak me niet aan!”.  Ik begrijp iets niet!? Zij mogen mij wel aanraken, maar ik hen niet!  Toch vreemd! Regelmatig heb ik gemerkt dat dergelijke feestjes van het een op het andere moment omslaan. En waarom? Geen idee! Vanaf dat moment vliegt er van alles om je oren:  flessen, stenen en fietsen. Alles wat voor het grijpen ligt krijg je naar je hoofd! En nee, een platte pet geeft niet veel bescherming. En mensen die eerst je “vrienden” waren zijn ineens je vijanden! Ik heb het nooit begrepen!

 

Jarenlang stond ook ik in de linie van de Mobiele Eenheid zowel te voet als te paard. Vaak begreep ik niet wat mensen bezielde om ons te bekogelen met stenen, flessen, fietsen en alle andere zaken die ze maar te pakken konden krijgen. Je kunt vaak niet voorwaarts omdat er gewoon geen ruimte is en dan is het alleen maar wachten. Wachten en hopen dat je de steen of fles die op je afkomt op tijd ziet. Tja, en je komt wel eens thuis met blauwe plekken van de stenen die je net te laat zag! Ooit ben ik gered door mijn eigen paard. Ik werd ingesloten door een groep relschoppers en mijn paard heeft een geweldige noodsprong gemaakt, waardoor ik ruim baan kreeg. O, wat was ik blij met mijn paard! Wat is dat toch! Ik heb deze mensen toch nooit iets misdaan. Ik ken ze niet eens!

 

Ook ik was soms bang! Bang om niet meer thuis te komen. Staan deze mensen daar wel eens bij stil? Jaren geleden werd ik tijdens een van de grote rellen geconfronteerd met een man tussen de rellende menigte. Een man, keurig gekleed. Tot mijn verbazing zag ik dat deze man in een hand een grote steen had en op zijn andere arm zat zijn zoontje van ongeveer een jaar of vier. Dat beeld is nooit meer van mijn netvlies verdwenen. Een zo op het oog keurige vader! Welk voorbeeld geeft je dan aan je kinderen?

 

Gisteravond heb ik weer vol verbazing gekeken naar wat er gebeurde in Haren. Een foutje door een vinkje op facebook. Een dorp vol jongeren! Ondanks herhaalde oproepen van burgemeester en politie om niet te komen,  bleven ze komen en langzaam stroomden er meer jongeren het dorp binnen. Allemaal wilden ze maar één ding! Allemaal wilden ze naar die ene straat. Op de een of andere manier gaat het dan altijd weer mis. Wie kan mij uitleggen waarom er gegooid moet worden met flessen en met vuurwerk naar de politiemensen en hulpverleners die daar op straat hun werk doen? Wat is dat toch? Wat is het toch dat mensen plezier beleven aan het hinderen van hulpverleners en het uitdagen van politiemensen? Kan iemand mij dat uitleggen?

In mijn ogen zijn het doelgerichte acties van jongeren die een heel dorp op stelten kunnen, en volgens eigen zeggen mogen, zetten en dan verbaasd en boos zijn als “ineens” de ME in beeld komt. En ik heb altijd een ding geleerd. Als de ME verschijnt moet je weggaan en niet blijven. Er worden van te voren genoeg waarschuwingen gegeven om je te verwijderen. Als je dan blijft staan zijn de consequenties voor jezelf en moet je niet klagen. Je moet niet klagen als je dan klappen krijgt van de ME. Je bent zelf gekomen ondanks waarschuwingen en je bent zelf niet weggegaan toen het nog kon. Ik vraag me echt bij sommige jongeren af, waar zijn hun ouders? Of om de vraag anders te stellen: “Weet je moeder dat je daar was?”

 

Ik heb respect voor het personeel van de ambulance! Die misschien wel kort daarvoor werden belaagd door jongeren uit de groep. En een paar minuten later moesten zij ze misschien wel helpen omdat hij of zij gewond was geraakt! Dat toont moed en respect daarvoor!

 

Ik heb respect voor alle politiemensen die zich daar hebben ingezet om de rust voor de bewoners weer te laten keren. Dat hebben zij gedaan onder zeer zware omstandigheden en met het risico zelf gewond te raken. Zij verdienen ons respect! En niets anders dan ons respect!

 

De relschoppers moeten zich schamen! Schamen voor het wangedrag. Het wangedrag en het disrespect dat zij hebben getoond naar de inwoners van Haren, de politie en alle andere hulpverleners.

 

Misschien moeten deze jongeren zich eens afvragen hoe het is als zij die avond aan de andere kant van de streep zouden hebben gestaan!