Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
DE KLOOF

Al een tijd vraag ik mij iets af. Hoe komt het toch dat er een kloof lijkt te zijn tussen de werkvloer en leidinggevenden bij de politie. Ook tijdens mijn lezingen, trainingen en in mijn gesprekken met collega’s kom ik het nog steeds tegen. Wat ik opvallend vind, is dat het in die onderlinge gesprekken vaak gaat over begrip en empathie of het staan achter het personeel van een direct leidinggevende. En dan eigenlijk het gebrek aan deze dingen. Laat ik vooropstellen dat het lang niet over alle leidinggevenden gaat.

 

Wat is dat toch! Begrijpen we elkaar niet? Spreken we niet dezelfde taal? Of spelen er andere belangen?

 

Het lijkt erop dat politiemensen op de werkvloer een andere beleving van het werk hebben dan sommige van hun leidinggevenden. Hoe komt dat toch? Hoe kunnen we dat veranderen?

 

Ook in mijn carrière, bij de politie, liep ik regelmatig tegen dergelijke leidinggevenden aan. Ook ik heb diverse keren met hen in de clinch gelegen. En toch probeerde ik telkens opnieuw met hen in gesprek te gaan. Soms diplomatiek, maar ook aardig wat keren minder subtiel! Als je spreekt  vanaf de werkvloer blijft dat altijd lastig. Welke consequenties heeft het voor jouw als je je mond opendoet? Is er een afrekencultuur? Of vallen die consequenties wel mee?

 

Zo heb ik ooit een chef aangesproken na een debriefing. Collega’s waren bij een reanimatie geweest waar het er nog al heftig aan toe was gegaan en dit had op de collega’s veel indruk gemaakt. De collega’s vertelden hun indrukwekkende verhaal. Een verhaal waar iedereen stil van werd. De vraagstelling van de leidinggevende, na het verhaal, was: “En hebben jullie nog andere dingen gedaan? Hoeveel bekeuringen hebben jullie nog geschreven?” “Geen? En waarom niet?” Hiermee sloeg hij voor mijn gevoel geheel de plank mis! Waarom deze vraag! Ging het belang van de bekeuringen boven het gevoel van de politiemensen? Kon of wilde hij zich niet inleven in het gevoel van de politiemensen? Had hij de vraag van de bekeuringen moeten stellen? Of had hij deze achterwege kunnen laten? Ik denk het laatste! Ik heb hem dat in een persoonlijk gesprek duidelijk proberen te maken. Maar of hij dit begreep……?

 

Laten we stellen dat het niet alleen leidinggevenden betreft. Zo kwam ik ooit een mopperende collega tegen aan een koffietafel. Niets was goed en een van de leidinggevenden kreeg het te verduren. Ik hoorde het gesprek aan. Op het moment dat we even samen aan de koffietafel zaten vroeg ik de collega waarom hij niet in gesprek ging met de leidinggevende. Het antwoordt was duidelijk: “Dat heeft toch geen zin.” Mijn volgende vraag was: “Heb je het al geprobeerd? ” Nou, dat had hij niet! Hij vond dat de chef maar naar hem moest komen! Volgens mij een gemiste kans.

 

Twee kleine voorbeelden van verschillen van inzicht!

 

Zo had ik wel eens het gevoel dat ik mij buiten veiliger voelde dan binnen. En ik niet alleen! Dat hield mij niet tegen om mijn mening te uiten!  Ik riep ooit eens tijdens een vergadering: ”Als we zorgen dat we het binnen goed hebben, dan gaat het buiten nog beter.” Hiermee doelde ik op feit dat als je politiemensen binnen de politieorganisatie het gevoel geeft dat ze gesteund worden en dat zij hun verantwoordelijkheid kunnen dragen, dat ze dan buiten beter gaan presteren. Ik ben er van overtuigd dat politiemensen op straat heel goed hun verantwoordelijkheden aankunnen, maar wanneer dat niet zo is ze hierop aangesproken moeten worden.

 

Het lijkt er soms op alsof we geen vertrouwen in elkaar hebben! Geen vertrouwen in hoe we ons werk doen. En dit werkt naar beide zijden. Hoe moet je samenwerken als je elkaar niet vertrouwd?

 

Door het creëren van een veilige werkplek en vertrouwen hebben in elkaar gaan politiemensen spreken over hun gevoel en dingen die hen dwarszitten.

 

Volgens mij liggen er bij de introductie van de Nationale Politie nieuwe kansen om dichter bij elkaar te komen, openheid te creëren en toenadering tot elkaar te zoeken.

 

Ga eens met elkaar in gesprek, misschien zonder te weten welke functie of rang je hebt, en spreek over je werk en spreek ook je frustraties uit. Ik denk dat je tot een verrassend open gesprek kunt komen. Het werkt vaak verhelderend. We kunnen heel veel van elkaar kunnen leren! En ik denk dat iedereen goed politiewerk wil leveren!

 

Ik daag een ieder binnen de politieorganisatie uit om hier samen verandering in te brengen!