Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
DAAR STA JE DAN Voordat ik deze blog begin wil ik mijn medeleven betuigen aan de familie, vrienden en andere nabestaanden van Mitch Henriquez. Ik wil hen veel sterkte wensen in de komende moeilijke periode. Ik ga en wil ook geen oordeel vellen over het optreden van de collega's in Den Haag, dat is namelijk niet aan mij. Naar dit incident wordt een onafhankelijk onderzoek gedaan. En ik zal dan ook niet verder op dit incident ingaan. Ik wens wel ook alle betrokken collega's sterkte in de komende periode. Naar mijn gevoel heeft dit incident alleen maar verliezers en dat is eigenlijk al triest genoeg. Ik kan me heel goed voorstellen dat de emoties kort na het incident hoog oplopen en ik kan me ook heel goed voorstellen dat mensen hun woede en ongenoegen willen uiten en door middel van een demonstratie hun steun willen betuigen aan de nabestaanden. En dat recht hebben we in ons land. Het recht op demonstreren en het recht op vrije meningsuiting. En dan staan daar de collega's voor een politiebureau in Den Haag voor en tussen een scanderende menigte. Politiemensen in het dagelijkse uniform staan rustig en beheerst te kijken. In de menigte staan boze mannen en vrouwen te zwaaien en naar de collega's te roepen en te schreeuwen. Aan de ene kant kan ik me de boosheid heel goed voorstellen. Mensen willen hun woede, ongenoegen uiten en hun steun betuigen aan de nabestaanden. Naar mijn gevoel moet daar ook de ruimte voor zijn. Een mooi recht dat we hebben. Een recht dat in menig ander land in deze wereld ontbreekt. Wat ik dan niet begrijp is dat wanneer de politie vraagt om de bijeenkomst te beëindigen dit stuit op een enorme weerstand en dat het schelden van kwaad naar erger gaat. Een gedeelte van de groep vertrekt, maar een andere groep blijft staan. Een groep die blijkbaar uit is op een confrontatie. En dan wil uiteindelijk die groep het bureau binnen, waarbij ze, ik zou zeggen uiteraard, worden tegengehouden door een groep politiemensen. Je demonstreert tegen geweld door politiemensen, maar je wilt wel met geweld een politiebureau binnen. Vanaf hier ontgaat mij even de logica. Jij wilt niet dat de politie je aanraakt, want het is jouw lichaam en zij hebben niet het recht om aan je te komen. En ik hoor je roepen: “Raak mij niet aan!” Maar wat geeft jou dan het recht om de politiemensen wel aan te raken en geweld tegen hen te gebruiken? Hoe ga jij dit uitleggen? En nu begin jij stenen te rapen van de grond en misschien doe je dit zonder er bij na te denken. Want ja…. je vrienden om je heen doen dat ook. Je gooit je steen naar politiemensen die daar staan. Ze staan daar zonder beschermende kleding, gewoon in hun dagelijkse uniform. Deze mannen en vrouwen zijn geen lid van de Mobiele Eenheid, maar gewoon dienders vanuit de wijk! Even terug naar het begin. Jij was toch tegen geweld door politiemensen? Wat geeft jouw het recht om dan geweld te gebruiken tegen mijn collega's? Of is dit weer anders? Jij roept dat politiemensen zich moeten gedragen en dat zij zich in hun taalgebruik netjes en respectvol moeten opstellen en niet mogen schelden. De woorden die ik uit jouw mond hoor komen zou ik niet eens durven uitspreken, laat staan hier herhalen. Wat geeft jou het recht om je dan wel zo te gedragen tegen al mijn collega's, die al vier dagen bezig zijn om de orde te handhaven, binnen jouw wijk? Of doe je dat omdat je maatjes dat ook doen en jij doet daar automatisch aan mee!? Waar is jouw respect voor anderen? Ik zie en hoor journalisten schrijven en zeggen dat zij hun werk niet kunnen doen, omdat jij ze bedreigt en belaagt. Zij maken een reportage, zij filmen en maken foto's van wat er gebeurt. Dus ook wat jij allemaal doet. Maar blijkbaar kan en mag dat niet. Net als het recht van demonstratie en vrije meningsuiting, hebben we in Nederland vrijheid van pers. Als jij niet gefilmd of gefotografeerd wilt worden moet je naar huis gaan. Wat geeft jou dan wel het recht om mijn collega's wel met foto, naam en toenaam op de sociale media te plaatsen? Wat is het verschil? Al vier nachten lang zie ik je als volledig losgeslagen jongere een wijk vernielen en als een gek door de wijk rennen. Je houdt jouw buren van de wijk uit hun slaap , omdat jij tegen geweld bent. Mijn volgende vraag rijst dan direct. Komen jullie ook echt allemaal uit deze wijk of kom je hier naar toe om gewoon volledig los te mogen gaan? Uit naam van wie of wat doe je dit? Of wil je gewoon je eigen gelijk halen? Wat dat ook moge zijn? Al vier nachten zie ik collega's, van de Mobiele Eenheid, zwoegen en hun uiterste best doen de gemoederen te bedaren. Ze proberen de schade voor de wijk, de bewoners en de winkeliers te beperken, ook al kost dit moeite en jij zegt dat hun aanwezigheid provocerend werkt. Jij bekogelt ze met vuurwerk, stenen en met brandbare vloeistof. Jij demonstreert toch om dat je tegen geweld bent? Waarom gebruik jij het dan? De collega's proberen de orde te handhaven en te herstellen, gewoon omdat wij dat als samenleving van hen verwachten en dat is opgedragen in de wet. Iedere dag weer hoop ik dat iedere collega zijn eigen schoenen thuis brengt. Al vier nachten lang zie ik jou en je vrienden door de wijk rennen en denken dat jij je alles kunt veroorloven. Dat jij je mag onttrekken aan de wet en aan de regelgeving. Ik zie jouw buren die niet meer weten wat ze moeten en hopen dat jij vanavond niet hun auto of fiets vernielt of in brand steekt. Ik zie de winkeliers in jouw wijk met tranen in hun ogen staan bij hun winkel die door jou en je vrienden zijn vernield en zijn geplunderd. Ik zie de man van het theater kijken naar de vleugel die omgekeerd en vernield op de vloer ligt. Blijkbaar was dit voor jou en je vrienden ook een hele grote bedreiging. Het was het theater in jullie eigen wijk! Ik hoop dat jij kunt uitleggen dat dit jouw geweld was en niet het geweld van de politie!