Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
525600 MINUTEN Een jaar telt ongeveer 525.600 minuten. Er zijn jaren dat het er iets meer zijn. 525.600 minuten waarin we lawaai maken, plezier hebben of verdrietig zijn. Eens per jaar zijn we in Nederland twee minuten stil en herdenken we onze oorlogsslachtoffers die tijdens en na de tweede wereldoorlog zijn gevallen. Twee minuten stil….. Ieder jaar weer herdenken we op 4 mei de burgers, leden van het verzet. mensen die omkwamen door uitputting of oorlogsgeweld en de militairen die zijn omgekomen tijdens oorlogssituaties of vredesmissies. We herdenken ze door twee minuten stil te staan bij al deze mensen. 525.598 minuten per jaar lawaai maken en twee minuten stilte, kan voor mijn gevoel toch nooit teveel zijn gevraagd. Gisteren was ik samen met mijn partner op bijzondere wijze betrokken bij de herdenking van oorlogsslachtoffers op de Grebbeberg in Rhenen. Wij waren daar op uitnodiging van de oude veteranen. Zij wilden graag de herdenking overdragen aan de jonge veteranen en de jongere generatie. Ik ben geen veteraan (maar voormalig politieman), maar voel me na jaren, als vaste bezoeker van De Basis, op een of andere manier wel met ze verbonden. Ieder jaar op 4 mei is er in de middag een besloten herdenking van veteranen vanuit De Basis op het Ereveld op de Grebbeberg. Waar 75 jaar geleden, in het begin van de Tweede Wereldoorlog, een heftige strijd werd geleverd met de Duitsers en waarbij vele oorlogsslachtoffers zijn gevallen. Een indrukwekkende plek om stil te staan. Voor deze gelegenheid had ik mijn zoon (17 jaar) en zijn vriendin meegenomen om de gedachte van 4 mei aan hem door te geven en levend te houden. Ik zie hen onwennig schuiven over het Ereveld. En met trots kijk ik naar ze. Ze worden begroet door de oude en jonge veteranen. Soms zie ik hem wat heen en weer wiebelen op zijn stoel. We luisteren aandachtig naar de verhalen van een oude veteraan die voor de laatste maal een gedicht voorleest, want vanaf vandaag zal hij de vlam van de vrijheid overdragen aan de jonge veteranen. Een ontroerend gezicht. De overdracht van de vlam is vol emoties. Twee volwassen mannen, mannen vol trots en mannen met verhalen. De vlam is nu in handen van de jongere generatie, die de traditie vol trots en waardigheid zullen overnemen. Het signaal “Taptoe” klinkt en daarna volgen er een minuut stilte. Stilte om de gevallenen te herdenken. Ondanks allerlei andere bezoekers op het Ereveld is het muisstil. Het enige dat je hoort is de wind. De wind die de bladeren in de bomen op het Ereveld zacht laten ritselen. En deze bomen hebben alles gezien. Ze zijn ouder dan 75 jaar en dragen de herinneringen van die dagen met zich mee. Laten wij deze herinneringen voor de oude veteranen blijven vertellen en de gevallen oorlogsslachtoffers blijven herinneren. Wij mogen ze niet vergeten. Samen schuifelen we in een rij om een groet te brengen en een witte roos neer te leggen op het herdenkingsmonument. Ik zie de oude en jonge veteraan samen naast het monument staan. Ik hoor mijn zoon aan mij vragen: “Paps hoe moet ik groeten?” Ik leg hem uit dat hij samen met zijn vriendin naast elkaar kan gaan staan en met het gezicht naar het monument even zacht kan knikken. We zie hem naar voren stappen en de roos afgeven aan een van de veteranen. Daar staan ze samen naast elkaar! Netjes buigen ze hun hoofd en terwijl ze dat doen zie ik een van de veteranen heel zachtjes knikken en hen een knipoog geven! Ik zie hem samen met zijn vriendin weglopen. Ik kijk hem met trots na en haal een paar keer goed adem. Samen met mijn partner breng ook ik de groet. Vanochtend word ik wakker en zie de beelden van jongeren die gillend en schreeuwend de twee minuten stilte verstoren en lees over een krans die is verdwenen. Ik kan dit niet begrijpen en misschien wil ik dit wel niet begrijpen. Waar is jullie respect? Wat hebben jullie niet begrepen? Waar hebben jullie iets gemist in de geschiedenis of interesseert het je niet? Ik wil het jullie allemaal best een keer vertellen! Dan neem ik je mee naar de Erevelden, de voormalig concentratiekampen en laat ik je met veteranen spreken. En dan vraag ik je achteraf of je nog steeds zo respectloos met deze herdenking en de geschiedenis omgaat. 525.598 minuten per jaar mogen jullie zoveel mogelijk lawaai maken als jullie willen. Maar wees twee minuten in het jaar stil. Twee minuten is dat echt teveel gevraagd!? Verdiep je in de geschiedenis en je zult zien dat het ook over jouw vrijheid en democratie gaat. En weet je, eigenlijk wil ik hier niet al te lang stil bij blijven staan. Dit is aandacht! Aandacht die ze niet verdienen. Dan ga ik liever terug naar gisteren. Terug naar de oude veteraan die knielt bij een van de graven en de jonge veteraan die achter hem een groet brengt. De oude veteraan die een bloemstukje neerzet en zijn hoofd buigt. Een beeld wat mij ontroerde. Een broze oude man die een verhaal met zich mee draagt. Een man die vandaag (5 mei) zijn 91e verjaardag viert. Samen hebben we een tijdje zitten praten. Een verhaal wat mij bijzonder raakte. De tranen, broosheid en zijn verschrikkelijk stevige hand. Een man die zich heeft ingezet voor mijn vrijheid en die van mijn omgeving. Samen keken we naar de herdenking op De Dam in Amsterdam en ik zie de tranen bij hem komen. Tranen die mogen! Na afloop kwam hij naar mij toe, pakte mijn hand en zei: “Ik ben dankbaar dat ik je heb ontmoet!” Ik keek hem verbaasd aan en mijn woorden waren: “Ik wil u bedanken. Danken voor mijn vrijheid en uw inzet!” Hij keek me aan, er kwam een lach op zijn gezicht en hij wuifde mijn woorden weg. Deze man is voor mij een held. Ik heb met hem afgesproken, dat als we gezond zijn, we elkaar volgend jaar op 4 mei weer zullen ontmoeten en samen de herdenking zullen bezoeken. Gisteren zijn we gestart met het slaan van bruggen. De brug van oude naar jonge veteranen. En het overbrengen van een traditie van mijn generatie naar die van mijn zoon. Het verhaal van het herdenken van de oorlogsslachtoffers mag nooit stil komen te staan. Ja, we moeten twee minuten stil blijven staan op 4 mei! Ieder jaar weer! Uit respect voor een ieder die zijn leven geeft voor de vrijheid van een ander.