Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
MIJN ACHTERGROND
Foto: Melanie Samat
In april 2009 werd ik ziek. Mijn werk werd me even te veel. Na 19 jaar politiewerk ging het mis. En eigenlijk ging het gruwelijk mis! Gewoon thuis tijdens het pannenkoeken bakken. Het werk en de emoties van het politiewerk hadden bij mij geleid tot een Post Traumatische Stress Stoornis. Een ziekte die wordt veroorzaakt door langdurig blootstaan aan Stress. Bij politiemensen is het vaak een verloop van jaren. Jarenlang stapelen incidenten, emoties, stress en werkdruk zich op. Het zogenaamde “stapeleffect”. En uiteindelijk kunnen een aantal politiemensen ziek worden van het werk dat zij soms jaren hebben gedaan. Jarenlang in de frontlinies staan. Na twee jaar volgen van intensieve therapie bij psychologen heb ik in 2011 besloten om de politie te verlaten. Niet omdat ik dat zo graag wilde, maar omdat er binnen de organisatie op dat moment geen plek meer voor mij was. Dit werd mede ingegeven door de bezuinigingen en de reorganisatie naar de Nationale Politie. Eind 2009 ben ik begonnen met het schrijven van blogs en verhalen op deze site. Ook begon ik, als een van de eerste politiemensen, in de media en andere plaatsen aandacht te vragen voor het feit dat ook politiemensen ziek konden worden van het werk dat zij deden. Bij militairen was het inmiddels bekend, maar bij politiemensen was het nagenoeg nog onbekend. In 2010 werd over mij en mijn ziek zijn een reportage door EENVANDAAG gemaakt. In deze reportage werd er ruim aandacht besteed aan de ziekte PTSS onder politiemensen. Ik wil niet schoppen tegen de politieorganisatie. Ik wil graag opbouwend meedenken. Meedenken hoe zaken anders kunnen worden geregeld voor politiemensen die worden getroffen door deze vervelende ziekte. Wat ik in de afgelopen jaren heb gemerkt is dat zaken ontstaan door onbekendheid met PTSS binnen de politieorganisatie. Hierdoor ontstaan communicatiestoornissen tussen de organisatie en de zieke politieman of –vrouw die niet nodig zijn. Nu zijn we een aantal jaren verder en groeit de aandacht voor PTSS en voor de politiemensen en hun partners die door PTSS of een andere stress-gerelateerde ziekte worden getroffen. Ik zit echt nog steeds niet stil. Na het ontslag bij de politie heb ik de draad weer opgepakt. Ik hou me bezig met veel verschillende zaken, maar al deze zaken zijn er op gericht om mensen te adviseren en te trainen. Als gastspreker mag ik regelmatig iets komen vertellen over stress en de gevolgen van stress binnen de politieorganisaties (nationaal en internationaal). Deze lezingen vinden plaats binnen politiekorpsen, op de politieacademie en binnen andere organisaties. Hoe ga je om met stress en wat als je getroffen wordt door een stress-gerelateerde ziekte. Hoe herken je de symptomen en hoe ga je daar zelf mee om. Voor de politieorganisatie gaat het vaak over de manier hoe je omgaat met mensen die binnen je organisatie een stress-gerelateerde ziekte hebben. Herkenning, maar ook vooral erkenning dat je ziek kunt worden van het werk dat je doet als politieman of –vrouw. Hoe ga je samen om met deze facetten. Voor politiemensen is het tijdens deze lezingen van belang dat ze weten dat er op een stress-gerelateerde ziekte geen taboe meer heerst. Deze lezingen zijn niet alleen voor politiemensen of de politieorganisatie, maar ook voor de partners van politiemensen. Ook zij hebben vaak te maken met de gevolgen van een stress-gerelateerde ziekte. Zij worden in deze lezingen niet vergeten, want we hebben ze zo hard nodig. Een aantal dagen in de week ben ik bij Stichting Citysteward bezig geweest met het begeleiden, trainen en coachen van jongeren. Jongeren die soms niet in het reguliere scholingstraject passen een kans geven om zich te ontwikkelen. Bezig zijn met “kansjongeren”. Intensief, maar erg mooi om te doen! Voor de Stichting De Basis heb ik ondersteuning gegeven bij trainingen. Het waren vooral de trainingen aan het bedrijfsopvangteam van de politie en het ambulancepersoneel. In deze trainingen vertel ik wat mij is overkomen, hoe ik ben omgegaan met mijn gevoel en met mijn ziekte PTSS. Ik probeer het bedrijfsopvangteam handvatten te geven in de opvang van en de omgang met hulpverleners die mogelijk getroffen zijn door stress-gerelateerde ziekte, maar die aangeven dat ze nog niet geholpen willen worden. Een moeilijke materie, want een lid van het bedrijfsopvangteam wil graag helpen, maar soms kan dat “nog” niet. Voor het Programma Versterking Professionele Weerbaarheid Politie heb ik samen met mijn partner in de klankbordgroep plaatsgenomen voor de inrichting van het 24/7 loket politie. Een loket voor (oud)politiemensen, studenten van de politieacademie, politiemensen welke op missie zijn geweest en de partners van deze groepen die informatie, advies of hulp willen over de impact van het politiewerk. Zo zie je! Ik ben niet stil blijven staan. Ik zal me blijven ontwikkelen. Meer weten over mijn achtergrond en verhaal lees dan hier verder......